تموم ِ بغض های من شکستن

تموم ِ خنده های من بریدن

تموم ِ حس شاعریم ُ کشتن

همون شبی که گریه م ُ ندیدن

همون شبی که ماه ِ خونه گُم بود

همون شبی که عشق رنگ شب شد

من از ترانه بی تو خسته بودم

نگاهم از شکست لب به لب شد

من از منی که بی تو بی نفس بود

پر از هراسُ شکل دشنه بودم

شبیه قاتلای بی هویت

به خون این جدایی تشنه بودم

صدای تو توهمُ دل ِ من

مشوش و روانی و کلافه

زمین یهو به رنگ خون من شد

کشیده شد به روی ِ من ملافه

دلگیجه می گیرم از این پروانه بودن ها

من دورِ تو، تو دورِ من، این کارِ بی معنا

حال منُ بد کردهُ سر درد ها دارم

بسه ! تمومش کن ،من از این عشق بیزارم . . .

این روز ها ترانه گفتن کلی برام سخت شده .

نه ! اصلاحش می کنم :

ماه هاست که ترانه گفتن کلی برام سخت شده .

دلیل زیاد داره .

یکی از دلایلش درسُ دانشگاس که این روزها با نزدیک شدن به امتحانات بیشتر خودنمایی می کنه .

اَاَاَاَاَاَاَاَاَاَاَاَه... دارم شما رو هم گول می زنم !!!

بابا من حالم خوب نیست .

من خیلی وقته ترانه ام نمی یاد .

فک کنم ترانه گفتن از یادم رفته .

درس و دانشگاه بهونه اس .(عروس بلد نیست برقصه می گه زمین کجه )

به درس و دانشگاه وآب و هوا و هیچ کوفت و زهر مار دیگه ای  ربطی نداره .

تازه به زمین هم ربطی نداره ! (مثل رقصیدن ... )

من واقعا دیگه نمی دونم چطوری می تونم ترانه بگم .

من از ترانه افتادم .

وای خدای من ...

من به مقداری دعا احتیاج دارم  !

یکی پیدا می شه برام دعا کنه ؟

به گذشته که نگاه می کنم چیزی نمی فهمم .

نمی تونم از کارهای نکردم گلایه کنم چون اطرافیان دعوام می کنند ...هنوز اعتقاد دارن که سنی ندارم و وقتها دارم !!!!!!!!!!

۳۱ اردیبهشت رو دوست دارم اما ...

بی خیال !

تولدم مبارک 

برای مریم دلشاد

این روزها اردیبهشت بوی تو رو داره . بوی گل مریم ...

از اون روزی که به دنیا اومدی 17 اردیبهشت ِ هر سال یه جور دیگه اس...

خوشبوتر

    خوشرنگتر

        خوش هواتر

             عاشقانه تر

                 ترانه وارتر

                                              ....

دنیا خوشحاله ...17 اردیبهشت... دنیا شاعرانه تره

تو برای من دنیای واژه ای

نمی تونم برات چیزی بنویسم ترانه بانویِ من.

کلمات من در مقابل تو خیلی کوچیکن .

هنوز واژه ای به دنیا نیومده تا بشه باهاش روز تولد تو رو تبریک گفت

منو ببخش ... فقط ساده می تونم بگم :

آرامش روزهای بی ترانگی من !

تولدت مبارک

قدم می زنم ...

قدم می زنم تا دلم باز شه

سیا مشق فکرم غزل ساز شه

قدم میزنم حوصله گل کنه

دلم خود خوریمو تحمل کنه

قدم میزنم ساکت و سر بزیر

خیابون قدم هامو از من نگیر

می خوام از همیشه سبکتر بشم

شاید با قدم پرسه بهتر بشم

خیابون بلندِ هوا معرکه اس

منو پای همپرسگی دس به دس

از این پرسه تا خواب و بیدار شهر

از این پرسه تا قلب بازار شهر

قدم می زنم تا سبکبال شم

می خوام خیلی آهسته خوشحال شم

قدم می زنم خنده یادم نره

قدم می زنم خوبه خوش می گذره

«مریم دلشاد»

با اینهمه خورشید رویایی

بازم میون قصه ها کورم

دنبال چشمای تو میگردم

من عمریه فانوس بی نورم

گلبرگ های خاطرات من

با رفتنت خشکید و پرپر شد

بغضم شکستُ دامن رویا

از قطره های اشک من تر شد

بی تو صدای پای من گم شد

تو دالونای سوت و کور شب

مرگ منو یک لحظه حس کردم

تو کوچه های بی عبور شب

بعد از نگاه مهربون تو

باغ دل من شد خزون و زرد

با دوری دستای پر مهرت

دستم به دست غصه ها خو کرد

اما نباید شوق و احساسم

بی تو میون غصه ها پیر شه

یک لحظه دستاتو به من بسپار

تا نبض غم اینجا زمین گیر شه

ابرای سرگردون

مثه چشمای تبعیدی تو یک قاب ترک خورده

مثه آغوش تنگ گور برای هق هق مرده

مثه آوار سخت شب تو یک بی راهه ی ممتد

مثه تنهایی یک رود برای جنگ با یک سد

چه غمگینه نگاه ما چه سنگینه نفسهامون

همه همگریه ها رفتن به جز ابرای سرگردون

مثه پژمردن تلخ همه گلهای یک بیشه

مثه ترس درخت پیر برای زخمه ی تیشه

مثه بادای پاییزی که گرد غصه می پاشن

مثه یاد چشای تو کنار بغض های من

چه غمگینه نگاه ما چه سنگینه نفسهامون

همه همگریه ها رفتن به جز ابرای سرگردون

تو این دنیای زجرآور که همرنگ غم و درده

میون این شب تیره که خورشید و قرق کرده

نه ماهی هست نه مهتابی نه یک فانوسک روشن

تو ای تندیس پاک نور یه فکری کن به حال من

چه غمگینه نگاه ما چه سنگینه نفسهامون

همه همگریه ها رفتن به جز ابرای سرگردون

            یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور
     
     اما مگه می شه بی تویی (( تو که خود بهاری)) تو این بهار رو تحمل کردو غم نخورد؟...
     سخت جونی من داره به آخر میرسه اما یه چیزی ته دلم به برگشتنت تو این بهار امید می ده.
     باید شعر هامو پاکنویس کنم. نباید چکنویس های خط خطی من کفریت کنن . اید عاشقونه هامو ویرایش کنم  تا خدایی نکرده از کلمه ای دلگیر نشی . نمی خوام بهونه ی رفتن دوباره دستت بدم .

به تعداد بهارهای آینده باید تغییر کنم ... تغییر کنم ... تغییر... مثل این خاک غم زده که به عشق لمس ردپای تو از نو جوون شده .

پلکام دارن می پرن و من برای اومدنت به رسم روزهای آخر سال اسفند رو به آتیش میریزم تا به دور از شور چشمی های روزگار زودتر برگردی .

 منتظرم نزار تو این شبای بی همنفسی

دل به دلم بده عزیز ,بگو به دادم میرسی

برای زنده موندنم بیا و فکر چاره باش

میون این بهار عشق تولد دوباره باش

  برای آغاز...

  ((اعجاز عشق))
              
    بوی تولد می ده اسم تو  

    وقتی که من درگیر با مرگم

    عشقت صدای طبل پیروزی اس

    وقتی که با تنهایی می جنگم

    چشمای تو از پشت پلک شب 

    یه تک چراغ ناب و رویای اس

    خوابای من محصوره تو نورش 

    تندیس خورشید هم آوای اس

    اعجاز عشقی و پر از شوری 

    مبهوت تو بودن چه شیرینه

    لبریزی از بال و پر پرواز 

    وقتی قفس پرهامو می چینه

    سوسوی رویاهایه دیرینم 

    با هرم دستات شعله ور می شه        

    بی تو نگاه آینه می میره  

    بی رحمی غم بیشتر می شه

    دستی بکش رو قلب پر دردم 

    تا عشق با دست تو معنا شه

    تنها نفسهای تو می تونه   

    خون دوباره توی رگها شه